Przeszukaj Listonosza

Web listonosz.net

Polecamy Witryny

Na początku katakany używano do notowania wymowy w tekstach buddyjskich spisanych po chińsku - przykład takiego zapisu znajdziemy w "Jojitsu-ron" (828 r.). Jest to buddyjski tekst spisany po chińsku, w którym znaki katakany użyte zostały jako mnemotechniczne notatki dotyczące wymowy. Następnie zaczęły pojawiać się teksty zapisane mieszanką kanji i katakany. Pierwszym znanym takim tekstem jest "Todaiji-fujumon-ko" z początków IX w. System ten nazwano kanamajiri-bun (pismo z domieszką kany). W połowie X w. katakaną spisano "Gosen-waka-shu" ("Zbiór pieśni japońskich później wybranych", 951 r.), a w XII w. - "Konjaku-monogatari" ("Opowieści współczesne i dawne", ok. 1120 r.).

Początkowo, podobnie jak w przypadku man'yōgany i sōgany, w katakanie nie obowiązywała zasada "1 sylaba = 1 znak". Jednakże do okresu Muromachi (1333 - 1560) udało się ustalić obowiązujący zbiór znaków. Ostatecznie katakana została ustandaryzowana, podobnie jak hiragana, w 1900 r. Znaki katakany, które nie weszły do obowiązującego obecnie kanonu nazywane są itai-kana (warianty katakany) albo kotai-gana (stara katakana).

Pierwotnie katakana służyła do zapisywania końcówek fleksyjnych w tekstach pisanych znakami (tak, jak teraz hiragana). Obecnie używana jest do notowania: wyrazów zapożyczonych z języków innych niż chiński (gairaigo), dźwiękonaśladowczych, takich, które powinny zostać wyróżnione w tekście oraz nazw roślin i zwierząt, których nie zapisuje się już znakami.
Obecnie katakana składa się z 48 znaków. Współczesna ortografia oddaje niemal dokładnie wszystkie dźwięki standardowej japońszczyzny, choć oczywiście spotyka się pewne nieregularności wymowy.

Istnieje również szereg znaków , które nie wchodzą w skład standardowego zestawu. Są to znaki używane do zapisu wyrazów obcych, cudzoziemskich nazwisk oraz słów. Te dodatkowe znaki mają ułatwić zapisanie słów obcych japońszczyźnie i późniejsze ich odczytywanie bez zbytniej japonizacji wymowy.